
| Strona główna Galeria zdjęć |
|
To co widzimy na dobczyckim wzgórzu jest zasługą Władysława Kowalskiego, późniejszego pierwszego kustosza muzeum. To dzięki niemu rozpoczęto
pierwsze prace, najpierw wykopaliskowe, a później związane z restauracją i odbudową zamku.
W źródłach pisanych zamek pojawia się po raz pierwszy w 1362 roku, jednak już wcześniej miejsce to musiało być ufortyfikowane.
Już w 1311 roku, podczas
buntu wójta Alberta
w Krakowie, król Władysław I Łokietek właśnie w Dobczycach wydał dokument pozbawiający dóbr zbuntowanych mieszczan krakowskich.
Pierwotnie zamek zajmował najwyższą partię wzgórza i składał się tylko z cylindrycznej wieży o średnicy około 9 m, otoczonej drewniano-ziemnymi umocnieniami. Zamek stanowił militarną ochronę komory celnej, której funkcjonowanie potwierdza dokument z 1359 roku. W 1359 roku zamek i okolice znalazł się w zarządzie Mikołaja Wierzynka, którego rodzina utrzymywała je do 1379 roku, kiedy to dobra te powróciły do rąk królewskich. W kolejnych wiekach zamek doczekał się gruntownej przebudowy i składał się z zamku górnego i dolnego. W 1390 roku król Władysław Jagiełło nadał zamek za zasługi Klemensowi z Moskorzowa. Po śmierci Klemensa zamkiem zarządzali jego potomkowie - Kamienieccy i Lanckorońscy. W 1467 roku zamek opanowali "Bracia Żebracy", czyli niepłatni polscy żołnierze, których z zamku wyrzuciły wojska starosty krakowskiego Mikołaja Pieniążka. Na zamku w Dobczycach Jan Długosz nauczał dzieci Kazimierza Jagiellończyka - królewiczów Zygmunta, Aleksandra, Władysława, Fryderyka, Jana i Kazimierza. W 1473 roku, po powrocie z nieudanej wyprawy po koronę węgierską, na zamku przez kilka miesięcy przebywał królewicz Kazimierzą. W 1527 roku amek otrzymał w dożywotnie posiadanie Stanisław Czarny z Witowic. Następnie zamek przeszedł na własność Burzeńskich herbu Poraj i Bonerów, a od 1585 roku Lubomirskich. Rządy Sebastiana Lubomirskiego, pełniącego urząd starosty w latach 1585-1613, to dla zamku okres świetności. Sebastian Lubomirski gotycką warownię przebudował w latach 1593-1594 na renesansową rezydencję. Zamek nie ucierpiał w trakcie pierwszego potopu szwedzkiego, jednak podczas drugiego najazdu Szwedów w 1702 roku zamek został zniszczony i zaczął podupadać co pogłębił pożar w 1735 roku. W XIX wieku zamek zaczęto stopniowo rozbierać i dopiero po 1901 roku przeprowadzono pierwsze prace zabezpieczające. W 1960 roku za sprawą nauczyciela Władysława Kowalskiego, późniejszego pierwszego kustosza, rozpoczęto na wzgórzu zamkowym prace wykopaliskowe. Po wielu latach odrestaurowano i odbudowano część zamku. Dzisiaj zamek jest własnością PTTK i działa tu Muzeum Regionalne PTTK im. Władysława Kowalskiego (fot.) (fot.) (fot.). W związku z budową zbiornika wodnego oraz zapory obok zamku powstał skansen architektury drewnianej będący działem etnograficznym muzeum (fot.). Pierwszy obiekt z terenu budowy sztucznego jeziora przeniesiono już w 1968 roku. Obecnie skansen tworzą następujące budynki: XIX-wieczny budynek karczmy z kilkoma ekspozycjami tematycznymi (fot.) (fot.), spichlerz (obecnie kuźnia) (fot.), piętrowy kurnik (fot.), trzy wozownie (fot.) (fot.) oraz chałupa chłopska, w której została stworzona ekspozycja dotycząca zwyczajów pogrzebowych (fot.). Ponadto na terenie skansenu znajduje się najstarsza kapliczka przydrożna ziemi dobczyckiej z 1604 roku (fot.), studnia z żurawiem, kierat i drewniane ule. W zbiorach skansenu znajduje się ponad 1000 eksponatów etnograficznych. Zamek wciąż jest odbudowywany. Wzgórze zamkowe można obejść dookoła bardzo malowniczą widokową ścieżką z widokami na zamek, Dobczyce i Jezioro Dobczyckie. Zobaczymy wtedy zrekonstruowane w 2013 roku mury z bramą i basztą, na szczycie której powstał punkt widokowy. Na wzgórzu, w obrębie średniowiecznych murów miejskich, leży też kościół św. Jana Chrzciciela z dzwonnicą z XIX wieku. Poprzedni kościół w tym miejscu został rozebrany po 1790 roku. Do budowy nowego kościoła częściowo użyto budulca ze zrujnowanego zamku. My niestety nie poszliśmy już tą ścieżka, ale w dniu kiedy odwiedziliśmy zamkowe wzgórze w Dobczycach, był taki upał i koszmarnie ciężkie, duszne powietrze, że po zwiedzeniu zamku i skansenu, zwyczajnie nie mieliśmy siły na dalszy spacer, tym bardziej, że wcześniej odwiedziliśmy już zamek w Niepołomicach. Cóż, może jeszcze kiedyś tu wrócimy, żeby odrobić zaległości... Zamek i skansen jest udostępniany do zwiedzania, obowiązuje jeden bilet. Wystawa w zamku obejmuje obecnie kilka sal:
Sala poświęcona jest Władysławowi Kowalskiemu, twórcy muzeum i pierwszemu kustoszowi. W sali znajdują się fotografie archiwalne
przedstawiające odbudowę zamku.
Sala przedstawia dzieje miasta Dobczyce oraz zamku. Są tu m.in. kopie przywilejów królewskich nadanych mieszkańcom miasta. Ponadto w
sali znajdziemy replikę armaty tzw. bombardy i makietę zamku.
Sala poświęcona jest historii I i II wojny światowej na terenie obecnego powiatu myślenickiego. Ekspozycję stanowią militaria, czyli
umundurowanie, wyposażenie i uzbrojenie z okresu obu wojen światowych.
W dawnym zamkowym lochu więziennym urządzono zainscenizowaną salę tortur. Wyeksponowano tu różne rodzaje narzędzi tortur, w tym te
wykopane w czasie prac archeologicznych. W sali znajduję się plansza z wypisanymi rodzajami kar za poszczególne przestępstwa.
Prawdopodobnie w tym miejscu miało się znajdować jedno z wejść do warowni. Później przebudowano je na obiekt sakralny. W ołtarzu
głównym znajduje się obraz przedstawiający św. Kazimierza Jagiellończyka, patrona Ziemi Dobczyckiej. Przebywał on w zamku pobierając
nauki u słynnego polskiego dziejopisarza Jana Długosza.
W sali znajduje się ekspozycja archeologiczna pokazująca dzieje regionu od okresu neolitu do czasów nowożytnych. W gablotach umieszczone
są artefakty odnalezione podczas wykopalisk na terenie zamku i Starego Miasta w Dobczycach. Są to m.in. bogato zdobione kafle z pieców
zamkowych, a także replikę kominka z czasów przebudowy zamku z gotyckiego na rezydencję renesansową.
W centrum sali znajduje się piec grzewczy podzielony przez archeologa dr Leńczyka na część północną, środkową i południową. Ponadto w
sali znajdują się gabloty prezentujące dawne uzbrojenie wykopane w trakcie prac archeologicznych oraz naczynia liturgiczne z kaplicy
zamkowej. Jest również dawny piec kaflowy.
Na środku górnego dziedzińca znajduje się studnia wykuta w skale o głębokości 8 m. Najprawdopodobniej nie było w niej wody, a szyb
został przekształcony na zamkową spiżarnię, gdzie pod warstwą lodu przechowywano w niej żywność.
Otwór został odkryty dopiero w 1981 roku, kiedy na skutek wstrząsów góry, spowodowanych pracami saperskimi przy budowanie zapory, pokazały się jego zarysy.
Zamek znajduje się w miejscowości
Dobczyce,
w powiecie myślenickim, województwie małopolskim. Zamek jest pięknie położony na wzgórzu nad
Jeziorem Dobczyckim
(fot.).
Samo miasto leży nad rzeką
Rabą,
między Pogórzem Wiśnickim a Pogórzem Wielickim. Według danych z 2019 roku miasto liczy około 6500 mieszkańców.
Dobczyce leżą w odległości około 28 km na południowy wschód od Krakowa. 07.2024 Na podstawie stron internetowych: Zamek w Dobczycach w Wikipedii i Strona Muzeum Regionalnego w Dobczycach oraz książki Agnieszki i Roberta Sypków Zamki i obiekty warowne Ziemi Krakowskiej, Oficyna Wydawnicza Alma-Press. Aktualizacja 27.07.2024 |
|
Wszystkie zdjęcia wykonane aparatem Panasonic Lumix DMC-FZ300
|