| Strona główna Galeria zdjęć Historia Najciekawsze miejsca |
|
Pierwsze ślady osadnictwa w okolicach dzisiejszego Łagowa związane są z położoną na zachód od jeziora Trześniowskiego Sokolą Górą, gdzie
odnaleziono ślady
kultury łużyckiej.
Pierwsze informacje o tych terenach pochodzą z 1251 roku, a pierwsza wzmianka pisana pochodzi z roku 1299 (castrum Lagowe).
Początkowo wieś była własnością zakonu Templariuszy, a od 1285 roku była siedzibą komandorii tego zakonu. W 1300 roku Łagów został przejęty przez margrabiów brandenburskich i jeszcze w tym samym roku sprzedany Albertowi von Klepitz. W 1347 roku Łagów wraz z okolicznymi ziemiami został sprzedany zakonowi Joannitów, którzy umieścili tu komandorię zakonu obejmującą okolicę wraz z 18 wsiami i miastem Sulęcin oraz rozpoczęli budowę murowanego zamku. Joannici otoczyli Łagów murami obronnymi z dwiema bramami: ceglaną, gotycką Bramą Polską z XV wieku oraz szachulcową Bramą Marchijską z XVI wieku. W 1640 roku, podczas wojny trzydziestoletniej, wieś wraz z zamkiem została zajęta przez Szwedów. W 1727 roku Łagów otrzymał prawa miejskie, które utracił w 1932 roku. W latach 1705-1735, za panowania komtura łagowskiego Krystiana Ludwika, wieś otrzymała przywilej pobierania akcyzy oraz urządzania jarmarków. Po kasacie zakonu Joannitów, w 1819 roku, zamek został nadany rodzinie von Zastrow. W 1909 roku otwarto linię kolejową Toporów Międzyrzecz, której trasa przebiegała przez Łagów. Po zakończeniu II wojny światowej, w 1945 roku, Łagów został włączony do Polski. W 1969 roku w Łagowie po raz pierwszy zorganizowano Lubuskie Lato Filmowe, najstarszy w Polsce festiwal filmowy. Pokazy filmów odbywają się w amfiteatrze leżącym nad jeziorem Trześniowskim u podnóża zamku. Obecnie Łagów jest wsią gminną w powiecie świebodzińskim, w województwie lubuskim. Miejscowość leży na Pojezierzu Łagowskim na przesmyku między jeziorami Trześniowskim i Łagowskim. W 2010 roku Łagów liczył nieco ponad 1600 mieszkańców. Łagów leży w odległości około 22 km na północny-zachód od Świebodzina i w odległości około 26 km na południowy-zachód od Międzyrzecza.
Budowę zamku rozpoczął zakon joannitów (Suwerenny Rycerski Zakon Szpitalników Św. Jana, z Jerozolimy, z Rodos i z Malty) w
1350 roku. Najpierw został wzniesiony wysoki czworoboczny budynek mieszkalny o wysokości 12 m, następnie wybudowane zostały
mury dookoła zamku ze strzelnicami. W XIV lub w XV wieku powstał zewnętrzny ceglany mur o wymiarach 70x70 m i wysokości 9
metrów. Na początku XVI wieku z rozkazu komandora zakonu Liboriusa von Schapelowa wybudowano 24-metrową wieżę, z podstawą na
planie kwadratu, wyżej cylindryczną
(fot.)
(fot.).
W XVI wieku zbudowano również basztę bramną, podwyższono wieżę, a od północy i zachodu wzniesiono dwie półkoliste basteje. Pod koniec
XVI wieku dostawiono skrzydło północne, a w drugiej połowie XVII wieku dom południowy. W XVIII stuleciu zamek przebudowano w stylu
barokowym i wzniesiono skrzydło wschodnie. Podczas wojny trzydziestoletniej (1618-1648) zamek na pewien czas zajęły wojska szwedzkie, a dwukrotnie próbowały go odbić wojska branderburskie. W 1810 roku zamek stał się własnością Prus po kasacie zakonu joannitów na mocy edyktu Fryderyka Wilhelma III, a potem, aż do zakończenia II wojny światowej, zamek był własnością prywatną. Po wojnie gospodarzami zamku było Stowarzyszenie Historyków Sztuki, Towarzystwo Muzyczne im. Wieniawskiego, a w 1968 roku zamek przejął Ośrodek Sportu i Turystyki. Obecnie na zamku mieści się hotel i restauracja, a do zwiedzania udostępniona jest wieża, z której roztacza się wspaniały widok na Łagów i oba łagowskie jeziora (fot.) (fot.). Obok zamku znajduje się zabytkowy park z bardzo starymi drzewami, sadzonymi przez pierwszych żyjących tam joannitów (fot.) (fot.). Powierzchnia parku wynosi 1,5 ha. Niektóre z rosnących w nim drzew zostały uznane za pomniki przyrody. Są to: dąb szypułkowy o obwodzie pnia 435 cm, klon pospolity o obwodzie 290 cm, dwa świerki pospolite o wysokości 30 m i obwodzie pnia ponad 260 cm oraz lipa szerokolistna o obwodzie ponad 300 cm.
Zbudowana w XV wieku w całości z cegieł na planie prostokąta z ostrołukowym przejazdem w przyziemiu. Jest budowlą
dwukondygnacyjną, z dwuspadowym dachem z naczółkami. Dawniej połączona z murami miejskimi na ich południowym odcinku.
Zbudowana w XVI wieku. W dolnej części murowana, w górnej szachulcowa. Część szachulcową dobudowano w XVIII wieku. Nazwa
bramy pochodzi od kierunku w którym prowadziła, czyli do Marchii Brandenburskiej.
Zbudowany w 1726 roku z kamienia i cegły z inicjatywy łagowskiego komandora Christiana Ludwika Hohenzollerna. W 1867 roku
przebudowany, zbudowano wówczas wieżę i poprzeczną nawę. Wewnątrz kościoła znajdują się empory i kilka późnorenesansowych płyt
nagrobnych, m.in. jednego z łagowskich komandorów zakonu Joannitów Andrzeja von Schliebena i jego syna.
Wybudowany w 1909 roku na linii kolejowej Toporów-Międzyrzecz. Wiadukt ma 25 m wysokości i 40 m długości. Zbudowany z cegły i
granitu. Z wiaduktu roztacza się ładny widok na zamek oraz część Łagowa.
Położony nieopodal zamku Joannitów na zboczu Sokolej Góry na południowo-zachodnim brzego jeziora Trześniowskiego. Powstał w
XIX wieku, a najstarszy zachowany nagrobek pochodzi z 1860 roku. Ma kształt prostokąta, którego granice wyznaczają aleje drzew z
dobrze zachowanym szpalerem grabów. Obecnie mocno zaniedbany i zdewastowany, choć wciąż zachowało się wiele XIX-wiecznych nagrobków i płyt
(fot.)
(fot.)
(fot.).
Powierzchnia jeziora wynosi około 170 ha (różne źródła podają różne powierzchnie), głębokość dochodzi do 59 m, co czyni jezioro
Trześniowskie jednym z najgłębszych w Polsce. Jezioro w całości położone jest na obszarze Łagowsko-Sulęcińskiego Parku Krajobrazowego.
Powierzchnia jeziora wynosi 82 ha. Dawniej było częścią jeziora Trześniowskiego, powstało wskutek sztucznego przedzielenia tych akwenów.
Obecnie jeziora połączone są krótkim kanałem. Jezioro w całości położone na obszarze
Łagowsko-Sulęcińskiego Parku Krajobrazowego.
-----------------------------------------------
Piękny łagowski zamek ma oczywiście swoje własne duchy. Według legendy co pewien czas zamkowe mury nawiedza rycerz w
czarnej zbroi, którego sylwetkę otaczają płomienie. Tajemniczy recerz pojawia się niespodziewanie, wymawia jakieś
niezrozumiałe słowa i znika. Duch ukazuje się zwykle wiosną i latem, najczęściej podczas nocnych burz. Podobno z duchem
mogą się spotkać tylko mężczyżni ;-)
W murach zamku można ponoć spotkać jeszcze jednego ducha, tym razem kobiety. W burzowe, niespokojne noce pojawia się czasami smutna kobieta, zwana Białą Damą, która podąża z dziedzińca w stronę zamkowych komnat i po wejściu do zamku szybko znika. Kim są tajemnicze zjawy? Podobno duch rycerza to komandor zakonu Joannitów Andrzej von Schlieben, który jako pierwszy złamał śluby zakonne i ożenił się w 1544 roku. Wcześniej, w czasach komandora Veit von Thumena łagowskie zgromadzenie z katolickiego zmieniło się w ewangelickie. Za złamanie zakonnych reguł komandor von Schlieben musi zatem nocami w ramach pokuty odbywać swoją niekończącą się wedrówkę... Biała Dama natomiast to duch żony komandora von Schliebena, która z rozpaczy po stracie syna nie może zaznać spokoju w zaświatach. Pewnego dnia jej syn wpadł do studni na zamkowym dziedzińcu, a matka, która była świadkiem zdarzenia, z rozpaczy rzuciła się z krużganków na dziedziniec. Z zamkiem związana jest jeszcze jedna legenda - niegdyś przy wejściu do łagowskiego zamku stały dwa lwy i kiedy z zamku wychodziła kobieta będąca dziewicą, lwy na jej widok ryczały ;-) Niestety, w ubiegłym wieku, lwy wywieziono do Poznania i dziś stoją przed tamtejszą filharmonią.
12.2014 Na podstawie stron internetowych: Oficjalna strona Gminy Łagów i Łagów w Wikipedii oraz książki Duchy w polskich zabytkach, Sport i Turystyka - Muza SA 2011. Aktualizacja 11.12.2014 |
 Zamek Joannitów
 Panorama z wieży zamku Joannitów
 Brama Polska
 Kościół św. Jana Chrzciciela
 Jezioro Trześniowskie
 Stary cmentarz ewangelicki
 Brama Marchijska
 Zamek Joannitów
 Zabytkowy wiadukt kolejowy
Wszystkie zdjęcia wykonane aparatem Panasonic Lumix DMC-FZ38
|
