| Strona główna Galeria zdjęć |
|
Historia dzisiejszego skansenu sięga lat 60-tych XX wieku, kiedy w Muzeum Ziemi Lubuskiej w Zielonej Górze utworzono
dział etnograficzny, który rozpoczął zbieranie materialnych zabytków kultury ludowej. W 1972 roku Urząd Wojewódzkiego
Konserwatora Zabytków zainicjował utworzenie parku budownictwa ludowego i już w 1973 roku przeniesiono tam pierwszy
obiekt, którym był najstarszy budynek mieszkalny w muzeum, czyli pochodząca z 1675 roku chałupa chłopska z Potrzebowa.
W 1976 roku połączono Zielonogórski Park Etnograficzny w Ochli z działem etnograficznym muzeum w Zielonej Górze, a rok
później park, już jako oddział muzeum, został udostępniony do zwiedzania. Od 1982 roku skansen funkcjonuje pod nazwą Muzeum
Etnograficzne w Zielonej Górze-Ochli.
Dzisiaj w skansenie na obszarze 13 ha zgromadzono prawie 80 zabytkowych obiektów ze Wschodnich Łużyc, Zachodniej Wielkopolski, terenów środkowo-lubuskich i Dolnego Śląska wkomponowanych w krajobraz i układ przestrzenny, nawiązujący do kształtu wsi oraz ponad dziesięć tysięcy artefaktów prezentowanych na wystawach stałych oraz zgromadzonych w magazynach. Skansen jest obecnie samorządową instytucją kultury Województwa Lubuskiego i funkcjonuje w oparciu o kilka działów: Dział Budownictwa, Dział Kultury Materialnej, Dział Strojów i Tkanin, Dział Sztuki, Dział Oświatowy, Dział Administracyjny oraz Dział Księgowy. Na terenie skansenu odbywają się różne wydarzenia sezonowe, takie jak np. "Dobre, smaczne, bo lubuskie", "Kaziuki" czy też "Winobranie w skansenie" i "Święto Miodu". Skansen znajduje się na Lubuskim Szlaku Wina i Miodu. Najciekawsze obiekty na terenie skansenu:
Pierwotnie składała się z chałupy, obory i stodoły. Na teren skansenu przeniesiono dom z 1793 roku oraz
oborę z 1798 roku, a oba budynki ustawiono szczytem do drogi. Dom o konstrukcji zrębowej. Obora, ustawiona
tuż za chatą, nie posiada ściany od strony budynku mieszkalnego. Obydwa budynki pokryte są dwuspadowymi
dachami ze słomianą strzechą. Szczyty oszalowane zostały dekoracyjnie ułożonymi deskami.
W skład zagrody wchodzą: chałupa z Marcinowa (XVIII w.) konstrukcji zrębowej, obora z Królowa oraz kurnik z
Drożkowa. Obiekty pochodzą z różnych wsi, ale na terenie skansenu utworzono z nich typowy układ wielobudynkowej
zagrody łużyckiej.
W chałupie odtworzono wnętrze wiejskiej szkoły.
Zagrodę stanowią chałupa i stodoła ze wsi Cisowa, spichlerz i budynek gospodarczy ze wsi Królów.
Pochodzi z XIX wieku. Budynek jest konstrukcji mieszanej: w części mieszkalnej zrębowy, w części gospodarczej
szkieletowy ze strychulcami. Dach pokryty jest trzciną.
Pochodzi z końca XVIII wieku. Wykonana jest z belek sosnowych połączonych konstrukcją zrębową na zamek. Na niskich
ścianach chałupy wspiera się dwuspadowy dach. Szczyty dachu oszalowano prostymi, pionowymi deskami. Połacie pokryto
strzechą z trzciny.
Datowana na 1675 rok co czyni ją najstarszym, datowanym drewnianym obiektem mieszkalnym w Polsce. Budynek składa się z
dwóch części o zrębowej i nowszej, szkieletowej konstrukcji ścian, częściowo otynkowanych na biało. Dach jest dwuspadowy
pokryty słomą żytnią. W izbie można zobaczyć ozdobne profilowane belki stropowe. Wewnątrz warto zwrócić uwagę na kufer z
okuciami i inicjałami, pochodzący z 1751 roku oraz drewnianą kołyskę na biegunach.
Przed chatą znajduje się niewielki ogródek, z boku stoi kilka drewnianych uli.
Zagroda stanowi przykład zamożnego gospodarstwa wiejskiego z początku XIX wieku. W skład zagrody wchodzą: chałupa,
stajnia, obora, stodoła, spichlerz oraz studnia z żurawiem.
W skład zagrody wchodzi chałupa z 1855 roku, stodoła z 1847 roku, budynek gospodarczy i piwnica.
Obora, stajnia z XIX wieku, stodoła ze wsi Sękowo z XIX wieku i piekarnia chłopska.
Brak dokłądnego datowania obiektu, jednak prawdopodobnie pochodzi z co najmniej I połowy XVIII wieku. Chata prezentuje
typowy dla regionu pogranicza wielkopolsko-lubuskiego typ drewnianego budownictwa zrębowego.
Chata, obora, stodoła, rzeźnia z XIX/XX wieku. Wewnątrz chałupy zaaranżowano mały sklepik zwany kolonialką.
Pochodzi z XVIII wieku.
Pochodzi z I połowy XIX wieku. Budynek wzniesiono z drewna o konstrukcji zrębowej, nakryty dachem dwuspadowym z poszyciem
ze słomy żytniej.
Pochodzi z XVIII wieku. Ściany budynku mają konstrukcję szachulcowo-ryglową, wypełnioną cegłą w tzw. mur
pruski. Wieża jest piętrowa, obudowana galeryjką, która wpiera się na czterech pionowych słupach z zastrzałami.
Obok wieży winiarskiej uprawiane są dwie winnice: pierwsza w dawnej technice palikowej i druga - we współczesnej formie, szpalerowej.
Pochodzi z 1580 roku.
Dom i obora ze wsi Długie, obora ze wsi Chotków, stodoła ze wsi Siecieborzyce.
Z 1768 roku.
Z XIX wieku.
Z 1703 roku.
Na terenie skansenu znajduje się też Dom Bukowiński
(fot.),
czyli zrekonstruowana chałupa na wzór istniejących, charakterystycznych dla Bukowiny przykładów zachowanego budownictwa
ludowego. Bukowina to region leżący na pograniczu rumuńsko-ukraińskim, a osadnicy stamtąd przyjechali na Ziemię Lubuską
po II wojnie światowej. Do zbudowania i wyposażenia chaty przyczynili się Bukowianie zrzeszeni w stowarzyszeniu Wspólnota Bukowińska.
Muzeum Etnograficzne leży w Ochli, części Zielonej Góry położonej w odległości około 8 km od centrum miasta. Przy skansenie znajduje się bezpłatny parking, do skansenu należy kupić bilety wstępu.
05.2025 Na podstawie stron internetowych: Muzeum Etnograficzne w Zielonej Górze-Ochli i skanseny.net - Ochla. Aktualizacja 04.05.2025 |
Wszystkie zdjęcia wykonane aparatem Panasonic Lumix DMC-FZ300
|
