| Strona główna Galeria zdjęć |
|
Historia wrocławskiego Ogrodu Botanicznego rozpoczyna się w roku 1811 wraz z powstaniem Uniwersytetu
Wrocławskiego. Jest to drugi, po Ogrodzie Botanicznym w Krakowie, najstarszy tego typu ogród w
Polsce. Początkowo Ogród zajmował powierzchnię 5 ha, a pierwszymi dyrektorami w latach 1811-16 byli
profesorowie: anatom i fizjolog roślin
Heinrich Friedrich Link i
wykładowca historii naturalnej i rolnictwa F. Heyde. W roku 1812 wybodowano pierwsze szklarnie, m.in. palmiarnię.
W latach 1816-1830 dyrektorem był Ludolf Christian Treviranus, fizjolog i systematyk roślin. W roku 1816 kolekcja roślin w Ogrodzie liczyła już 2000 pozycji. Kolejnym dyrektorem, w latach 1830-1852, był Christian Gottfried Nees von Esenbeck, systematyk roślin, którego usunięto ze stanowiska z powodów politycznych w związku zaangażowaniem w Wiosnę Ludów. W latach 1852-1884 na stanowisku dyrektora pozostawał Heinrich Robert Göppert, fizjolog roślin i paleobotanik, który przeprowadził reorganizację Ogrodu. Zorganizowano wówczas nowe działy: dendrologiczny i paleontologiczny, powiększono kolekcję roślin do 12000 gatunków i odmian, wprowadzono etykiety roślin i udostępniono Ogród do zwiedzania we wszystkie dni powszednie. W kolejnych latach, aż do II wojny światowej Ogrodem kierowali kolejno: systematyk i geograf roślin Adolf Engler (1884-1889), Karl Prantl (1889-1893), systematyk i fitogeograf Ferdinand Pax (1893-1926), fizjolog roślin Peter Stark (1926-1928) oraz fizjolog roślin Johannes Buder (1928-1945). Podczas kierowania Ogrodem przez Johannesa Budera powiększono obszar o 1 ha poprzez przyłączenie do niego terenów starego cmentarza. W roku 1945, podczas obrony Wrocławia ogłoszonego przez Hitlera twierdzą, na terenie Ogrodu urządzono stanowiska artylerii przeciwlotniczej, zbudowano schrony z amunicją oraz przyjmowano zrzuty lotnicze. W wyniku działań wojennych uszkodzeniu bądź zburzeniu uległo wiele budynków, a straty w kolekcji roślin i drzewostanie dochodziły do 50%. W pierwszej połowie maja 1945 roku do Wrocławia przybyła specjalna grupa polskich profesorów (głównie lwowskich), którymi kierował Stanisław Kulczyński. Profesor Kulczyński został pierwszym rektorem połączonych wówczas Uniwersytetu i Politechniki we Wrocławiu i dzięki jego wsparciu, w roku 1948, podjęto decyzję o odbudowie Ogrodu Botanicznego. W roku 1950 Ogród ponownie udostępniono publiczności, na razie tylko w niedziele i święta. W latach 1957-1972 Ogrodem kierowała profesor Zofia Gumińska, fizjolog roślin. W 1958 roku saperzy z Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Inżynieryjnych oczyścili staw i zbudowali drewniany, łukowy mostek. W tym samym roku udostępniono Ogród do zwiedzania we wszystkie dni tygodnia. Dwa lata później Ogród ponownie powiększono, tym razem o 1,2 ha, poprzez przyłączenie terenu od ulicy Świętokrzyskiej. W latach 1972-1980 dyrektorem Ogrodu była fizjolog roślin, profesor Krystyna Kukułczanka. W roku 1973 Ogród uzyskał status samodzielnej jednostki na Wydziale Nauk Przyrodniczych, a najstarsze drzewa wpisano na listę pomników przyrody. Rok później (1974), decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, Ogród Botaniczny został wpisany do rejestru zabytków województwa wrocławskiego. W latach 1980-1981 dyrektorem Ogrodu był doktor Mieczysław Tokarski, a od roku 1981 do dziś Ogrodem kieruje profesor Tomasz J. Nowak. W roku 1984 Ogród uzyskał rangę samodzielnego instytutu na Wydziale Nauk Przyrodniczych, a w roku 1994 na mocy zarządzenia Prezydenta RP został uznany wraz z historycznym centrum Wrocławia za pomnik historii. Ogród Botaniczny we Wrocławiu położony jest częściowo na terenie Ostrowa Tumskiego, a częściowo na terenie odzyskanym po zburzonych z rozkazu Napoleona fortyfikacjach miejskich i po zasypanej północnej odnodze Odry, po której pozostał w Ogrodzie niewielki staw. Ograniczony jest dzisiejszymi ulicami Kanonią, Hlonda, Wyszyńskiego, Sienkiewicza i Świętokrzyską. Zajmuje powierzchnię 7,4 hektara oraz dodatkowo 0,33 ha pod szkłem. Kolekcja roślin liczy około 7500 gatunków (11500 odmian). Niektóre z drzew (27) rosnących na terenie Ogrodu uznano za pomniki przyrody. W skład Ogrodu Botanicznego wchodzą obecnie następujące działy:
Położony w zachodniej części Ogrodu w pobliżu katedry i kościoła św. Krzyża, zajmuje powierzchnię około 2 ha.
Możemy podziwiać m.in.: 30 odmian hiacyntów, 80 odmian narcyzów, 250 odmian kosaćców, 120 odmian piwonii oraz
200 odmian liliowców.
Zajmuje powierzchnię około 2 ha w centralnej części Ogrodu. Prezentuje rośliny zielne, drzewa, krzewy i krzewinki,
które mogą rozwijać się w naszych warunkach klimatycznych. Są to m.in.: miłorząb japoński, cypryśnik błotny,
szydlica japońska, sośnica japońska, kuningamia chińska, podokarp śnieżny, cedr libański, mamutowiec
olbrzymi, metasekwoja chińska, tulipanowiec amerykański, dawidia chińska, klon Diecka, strączyn żółty.
Dział w charakterze parku spacerowego we wschodniej części Ogrodu, który prezentuje kolekcje drzew, krzewów i
krzewinek rosnących w gruncie. W Ogrodzie rośnie 30 rodzajów roślin iglastych i 308 rodzajów liściastych. Ozdobą
tej części Ogrodu są wspaniałe różaneczniki i azalie, a także drzewa: miłorzęby, cisy, dęby, platany.
Dział prezentuje florę różnych pasm górskich z Europy, Azji, obu Ameryk i Nowej Zelandii. Rośnie tu około 1500 gatunków i
odmian roślin skalnych, m.in.: wrzosiec krwisty, przebiśniegi, śnieżyce, rannik zimowy, szafran spiski, cebulice,
puszkinie, szafirki, bergenie, pióropuszniki, kosodrzewina i limba.
Ciekawostką alpinarium jest profil geologiczny, który prezentuje przekrój warstw skalnych z okolic Wałbrzycha.
Nad brzegami stawu, będącego pozostałością jednego z ramion Odry, rosną m.in.: rośliny szuwarowe (pałki, kosaćce, tatarak),
ponadto trzciny, kaczeńce, niezapominajki, czermień błotna, tojeść. W części ozdobnej Ogrodu, wokół dużego basenu,
znajduje się największa w Polsce, licząca 80 odmian kolekcja grzybieni. Obok, w dwóch niewielkich basenach, prezentowane
są rzadsze rośliny błotne. Rośliny akwariowe prezentowane są w 29 akwariach o pojemności 1200 litrów każde. Jest to jedna z
największych w świecie kolekcja subtropikalnych i tropikalnych roślin wodnych i błotnych.
Kolekcja roślin szklarniowych liczy prawie 5000
taksonów i należy do największych w Polsce. W skład
kolekcji wchodzą: rośliny z rodziny ananasowatych, z rodziny obrazkowatych, storczyki, paprocie, palmy, sagowce,
rośliny mięsożerne (rosiczki, tłustosze, kapturnice, muchołówki) oraz bardzo bogata kolekcja sekulentów.
Specjalny dział na terenie Ogrodu, który prezentuje wybrane zagadnienia z zakresu biologii, morfologii, ekologii i
geografii roślin, dzięki którym możemy poznać budowę kwiatów, sposoby ich zapylania, typy owoców, sposoby rozsiewania
nasion, typy kwiatostanów, pędów, liści, korzeni oraz formy życiowe roślin.
Stała wystawa uruchomiona w roku 1996 prezentująca wszystkie ery oraz okresy geologiczne.
Na terenie Ogrodu możemy spotkać kilka sympatycznych, wrocławskich krasnali. Jeżeli dobrze poszukamy, to
możemy znaleźć Botanika
(fot.)
oraz Kierownika wraz z Ogrodnikiem ;-))
(fot.)
Ogród jest udostępniany do zwiedzania od kwietnia do końca listopada, wstęp płatny. Plan ogrodu można zobaczyć tutaj. Ogród Botaniczny UW posiada również swoją filię. Od 1988 roku jest to arboretum w Wojsławicach, gdzie na powierzchni 62 ha (w tym 5 ha zabytkowego parku), rośnie ponad 6000 gatunków i odmian roślin, w tym 3000 bylin.
02.2013 Na podstawie stron internetowych: Oficjalna strona Ogrodu Botanicznego oraz Ogród Botaniczny w Wikipedii. Aktualizacja 22.02.2013 |
Wszystkie zdjęcia wykonane aparatem Panasonic Lumix DMC-FZ38
|
