
| Strona główna Galeria zdjęć Historia Najciekawsze miejsca |
|
Jan długosz w swojej kronice podaje datę 16 marca 1133 roku jako datę konsekracji kościoła św. Krzyża w Strzelnie. Fundatorem
kościoła miał być
Piotr Włostowic,
wojewoda Bolesława Krzywoustego. Data ta budzi jednak duże kontrowersje i prawdopodobnie nie jest prawdziwa. W 1193 roku
papież Celestyn III potwierdził założenie klasztoru norbertanek w Strzelnie. W 1231 roku Strzelno uzyskało prawa miejskie.
W kolejnych wiekach królowie polscy: Kazimierz Wielki, Władysław Jagiełło, Kazimierz Jagiellończyk oraz Zygmunt Stary nadają
miastu i klasztorowi różnorakie przywileje.
W latach 1655-1660, podczas potopu szwedzkiego, miasto i klasztor ulegają poważnym zniszczeniom. W 1772 roku, w wyniku I rozbioru Polski, Strzelno wchodzi w skład państwa pruskiego. W latach 1807-1815 miasto znajduje się w granicach Księstwa Warszawskiego. W 1834 roku władze Prus ogłaszają kasatę klasztoru w Strzelnie. W wyniku Powstania Wielkopolskiego miasto wraca 2 stycznia 1919 roku w granice Rzeczpospolitej. Obecnie Strzelno jest miastem w powiecie mogileńskim, w województwie kujawsko-pomorskim. Miasto leży na Pojezierzu Gnieźnieńskim na pograniczu Kujaw i Wielkopolski. W 2011 roku miasto liczyło niecałe 6000 mieszkańców. Przez Strzelno przebiegają drogi krajowe nr 15 (Ostróda-Trzebnica), nr 25 (Bobolice-Oleśnica), nr 62 (Strzelno-Siemiatycze) oraz droga wojewódzka nr 255. Miasto leży w odległości około 18 km na południe od Inowrocławia.
Budowę rotundy ukończono prawdopodobnie pod koniec XII lub w I połowie XIII wieku. Jest to największa romańska świątynia w Polsce zbudowana na
planie koła
(fot.)
(fot.).
Pod koniec XV lub na początku XVI wieku rozebrano i ponownie wymurowano w cegle górną część wieży i dodano do niej ceglaną przyporę od zachodu.
W połowie XV wieku rotunda przestała pełnić funkcje kościelne i została włączona w zabudowania klasztoru norbertanek jako furta klasztorna.
Sakralny charakter budowli przywrócono w XVIII wieku. W 1779 roku, podczas ponownej konsekracji, zmieniono wezwanie świątyni ze św. Krzyża na
św. Prokopa. W 1812 roku kościół był używany przez żołnierzy napoleońskich w celach gospodarczych jako spichlerz, rozebrano wówczas apsydy od
północy, a do wieży dodano czworoboczną kondygnację. W 1892 roku, podczas konserwacji kościoła, odtworzono apsydy od północy i część romańskich okien. W latach 1924-1925 przeprowadzono kolejną konserwację rotundy próbując dostosować wnętrze do potrzeb kultu. Podczas II wojny światowej w rotundzie Niemcy umieścili magazyn. Pod koniec wojny, w 1945 roku, Niemcy podłożyli w rotundzie ładunki wybuchowe. Wybuch zniszczył kopułę, górne partie wieży i całe wyposażenie wnętrza, natomiast przetrwały ściany. Odbudowę rotundy rozpoczęto w latach 50-tych XX wieku. W zamknięcie empory wieży wmontowano wówczas biforium wsparte na oryginalnej romańskiej kolumnie (fot.). W emporze zasiadali niegdyś królowie i dostojnicy m.in. Władysław Łokietek, Kazimierz Wielki, Władysław Jagiełło, Kazimierz Jagiellończyk i Zygmunt Stary. Wewnątrz rotundy możemy zobaczyć odlew tympanonu fundacyjnego (fot.), kropielnicę z XII wieku wykonaną z jednej bryły kamienia, romański grobowiec oraz pięć stacji drogi krzyżowej z XVI wieku z drewna lipowego (fot.). Rotunda została wykonana z granitowych ciosów kamiennych, z dodanymi później elementami z cegły. Do rotundy, pełniącej funkcję nawy, przylegają: prezbiterium na planie kwadratu, przykryte sklepieniem krzyżowo-żebrowym (od wschodu) - jest to jedyne takie rozwiązanie architektoniczne w Europie (fot.), dwie małe asymetryczne apsydy (absydy) (od północy) (fot.), okrągła wieża z przyporą i emporą na piętrze (od zachodu) (fot.). Na wieży znajdują się trzy dzwony z XVIII wieku odlane w Toruniu. Rotunda św. Prokopa jest udostępniona do zwiedzania. Wstęp płatny z przewodnikiem.
Budowę kościoła rozpoczęto w XII, a ukończono dopiero w połowie XIII wieku. Konsekracja świątyni miała miejsce w 1216 roku. Jest to trójnawowa
orientowana bazylika z transeptem, prezbiterium zakończone jest apsydą z dwiema kaplicami po bokach (św. Barbary z romańską kolumienką z ornamentem
roślinnym, która podtrzymuje gotyckie sklepienie palmowo-krzyżowe oraz Serca Bożego)
(fot.)
(fot.).
Bazylika jest budowlą romańską, była jednak przebudowywana w stylu gotyckim (XV wiek) i barokowym (XVIII wiek). Pierwotne romańskie mury świątyni w
obwodzie zachowane są po dzień dzisiejszy.
Najcenniejszym zabytkiem bazyliki są romańskie kolumny z piaskowca datowane na II połowę XII lub początek XIII wieku. Kolumn jest w sumie 7: cztery w nawie głównej, dwie duże w kaplicach przy prezbiterium i jedna mała w kaplicy św. Barbary. Pokryte płaskorzeźbami figuralnymi kolumny należą do unikatowych zabytków sztuki romańskiej. W Europie rzeźbione kolumny zachowały się tylko w Hiszpanii, w Santiago de Compostela (katedra św. Jakuba) oraz we Włoszech, w Wenecji (katedra św. Marka). Podczas przebudowy światyni w XVIII wieku, kolumny obmurowano do kształtu prostokątnych filarów. Obecny kształt kolumn odkryto dopiero w roku 1946 podczas remontu kościoła. Szczególnie cenne są dwie kolumny z personifikacją cnót i przywar ludzkich. Na kolumnach jest po 18 postaci w trzech kondygnacjach oddzielonych pasem roślinnym. Cnoty wyobrażają tylko postacie kobiece, przywary uosabiają zarówno kobiety, jak i mężczyźni. Nie wszystkie postacie można dzisiaj rozszyfrować. Na kolumnie południowej (kolumnie cnót) możemy odczytać: Sprawiedliwość, Wiarę, Mądrość, Cierpliwość, Pokorę, Posłuszeństwo, Wstrzęmięźliwość, Czystość, Pokój Chrystusowy (fot.). Na głowicy tej kolumny wyrzeźbiono scenę chrztu Chrystusa w Jordanie przez Jana Chrzciciela. Kolumna północna to kolumna przywar: Gniew, Morderstwo, Pycha, Krzywoprzysięstwo, Obżarstwo, Rozpusta, Swawola, Bluźnierstwo, Zawiść (fot.). Oprócz kolumn w bazylice warto zobaczyć: Najstarszy ołtarz w kościele, prawdopodobnie z XVIII wieku. W ołtarzu znajduje się 658 relikwii
(fot.).
Ozdobione malowidłami z życia Jezusa Chrystusa i Marii, z 1741 roku
(fot.).
Znajduje się na zewnątrz kościoła od strony południowej, nad wejściem do kaplicy św. Barbary. Przedstawia św. Annę trzymającą
na ręku Najświętszą Marię Pannę, a po bokach klęczą postacie: fundatora Piotra Włostowica oraz kobiety z księgą w dłoniach. Dookoła płaskorzeźby
znajduje się łacińska inskrypcja, która w tłumaczeniu znaczy: "Tobie Anno, czcigodna matko pobożnej dziewicy Maryi, darem tym cześć oddaje Piotr, tak
jak ongiś sobie tego życzył"
(fot.).
Można go obejrzeć w lapidarium w muzeum znajdującym się w pozostałościach zabudowań klasztornych. Znajduje się na nim
postać Maryi do której podchodzi archanioł Gabriel wskazując na gołębia nad jej głową. Po lewej stronie widoczna jest roślina wyobrażająca drzewo życia
(fot.).
Znajduje się na nim Chrystus Triumfujący, który siedząc na tęczy depcze złe bestie: lwa i smoka
(fot.).
Bazylikę można oczywiście zwiedzać, dobrze jest dołączyć do grupy oprowadzanej przez pana przewodnika, który bardzo ciekawie opowiada o dziejach
strzelińskiej bazyliki.
11.2014 Na podstawie stron internetowych: Oficjalna strona Urzędu Miejskiego w Strzelnie i Strzelno w Wikipedii. Aktualizacja 21.11.2014 |
|
Rotunda św. Prokopa i kościół św. Trójcy
Wnętrze kościoła św. Trójcy
Wnętrze kościoła św. Trójcy
Wnętrze kościoła św. Trójcy
Wnętrze rotundy św. Prokopa
Kościół św. Trójcy
Rotunda św. Prokopa
Kościół św. Trójcy
Rotunda św. Prokopa
Wszystkie zdjęcia wykonane aparatem Panasonic Lumix DMC-FZ38
|