Jakie miasto w Polsce leży aż na 44 wyspach? Oczywiście Świnoujście, pięknie położone przy ujściu Świny do Bałtyku. Mimo trudności z dojazdem, bo Świnoujście leży nie tylko na końcu Polski, ale aby dostać się do miasta trzeba pokonać jedną z dwóch przepraw promowych, warto tu przyjechać dla przepięknych, szerokich plaż, zabytkowych falochronów z jednym z symboli miasta, jaką jest stawa Młyny i oczywiście dla najwyższej w Polsce latarni morskiej. Choć na szczyt latarni prowadzi aż 300 stopni, to warto podjąć ten trud, bowiem widok ze szczytu wieży - bezcenny ;-)
Zapraszam wszystkich do miasta 44 wysp :-)

• Zespół fortów twierdzy Świnoujście
• Fort I - Fort Gerharda (Fort Wschodni)
Należy do najlepiej zachowanych pruskich nadbrzeżnych fortów artyleryjskich w Europie  (fot.)  (fot.)  (fot.)  (fot.). Położony jest na wyspie Wolin, na prawym brzegu Świny. Wybudowany w latach 1856-1863 z przeznaczeniem do obrony portu przed wrogimi okrętami. Fort jest dwukondygnacyjną, owalną redutą otoczoną fosą wodną. Wejście do fortu wiodło przez zwodzony pomost nad fosą.
W forcie zainstalowano 4 armaty nadbrzeżne Kruppa kalibru 210 mm oraz 7 armat 150 mm. Ponadto na uzbrojenie reduty składała się artyleria polowa i karabiny maszynowe. Na południowym i północnym odcinku fosy zbudowano 2 schrony strzeleckie połączone podziemnymi tunelami z dziedzińcem fortu. Załoga fortu składała się początkowo z piechoty i artylerzystów w sile batalionu, czyli około 300 ludzi. Po I wojnie światowej obiekt przeszedł pod zarząd niemieckiej marynarki wojennej.
Po II wojnie światowej fort był używany przez Rosjan, a w 1962 roku przekazany został miastu. Od 2001 roku w forcie ma swoją siedzibę Muzeum Obrony Wybrzeża  (fot.)  (fot.)  (fot.), a od 2004 roku Fort Gerharda jest siedzibą grupy rekonstrukcyjnej 34 Pułku Fizylierów im. Królowej Szwedzkiej Victorii.
• Fort III - Fort Anioła
Zbudowany w latach 1854-1858, z przeznaczeniem do obrony zachodniego kompleksu fortyfikacyjnego od strony lądu. Fort jest trzykondygnacyjną rotundą, zwieńczoną tarasem i basztą obserwacyjną. Został zbudowany na wzór Zamku Świętego Anioła w Rzymie (Mauzoleum Hadriana)  (fot.)  (fot.)  (fot.). W ścianach zewnętrznych znajdują się otwory strzelnicze dla lekkich dział i broni ręcznej. Wokół fortu wały ziemne z ufortyfikowaną bramą obronną. W latach 1870-1880 w wewnętrzny wał ziemny wkomponowano 3 schrony dla dział polowych, magazyn amunicyjny oraz schron dla kanonierów. W XIX wieku fort obsadzony był przez piechurów i artylerzystów w sile kompanii, czyli około 100 ludzi. W okresie międzywojennym przeszedł na własność marynarki niemieckiej. Po dobudowaniu stacji radiolokacyjnej i urządzeń radarowych fort pełnił funkcję stanowiska dowodzenia obrony przeciwlotniczej miasta. W czasie II wojny światowej fort został połączony kolejką wąskotorową z innymi fortyfikacjami twierdzy.
W maju 1945 załoga bez walki ewakuowała się okrętem na zachód, a po wojnie fort zajęła marynarka radziecka. Do 1992 roku fort był punktem obserwacji powietrznej i łączności z okrętami Floty Radzieckiej. Obecnie fort jest udostępniony do zwiedzania jako obiekt architektury militarnej.
• Fort IV - Fort Zachodni
Zbudowany w latach 1856-1861, z przeznaczoniem do obrony portu przed wrogimi okrętami. Fort jest jednokondygnacyjną redutą na planie kwadratu. Po 1878 roku fort stał się ufortyfikowaną baterią nadbrzeżną z tarasem artyleryjskim i podziemnymi kazamatami. Na początku XX wieku w forcie pojawiły się karabiny maszynowe i lekkie moździerze. Do początku XX wieku fort obsadzony był przez piechotę i artylerzystów w sile około 300 ludzi. Podczas I wojny światowej w forcie stacjonowała bateria 4 ciężkich dział nadbrzeżnych kalibru 210 mm. Po I wojnie światowej fort rozbrojono. W okresie międzywojennym zainstalowano tutaj baterię 4 dział nadbrzeżnych kalibru 150 mm. W 1941 roku na zachodnim skrzydle fortu wzniesiono betonowy bunkier dowodzenia.
Po II wojnie światowej wojsko rosyjskie zbudowało w centrum i na obu krańcach fortu 3 betonowe bunkry dla armat nadbrzeżnych kalibru 127 mm. W 1962 roku fort został przekazany miastu. W 2001 roku fort został wydzierżawiony przez Stowarzyszenie Miłośników Fortów "Reduta", a od czerwca 2004 roku w forcie mieści się muzeum architektury militarnej z wystawą dotyczącą historii twierdzy i portu Świnoujście.  (fot.)  (fot.)  (fot.)  (fot.)  (fot.)


• Falochrony
• Falochron zachodni
Zbudowany w latach 1818-1923 na końcu plaży na wyspie Uznam przy ujściu Świny do Bałtyku  (fot.). Całkowita długość falochronu wynosi 900 m, a około 350 m wychodzi w morze. Na jego końcu znajduje się jeden z symboli Świnoujścia - stawa Młyny. Jest to znak nawigacyjny w kształcie wiatraka o wysokości 10 m powstały w latach 1873-1874. Na jego szczycie znajduje się pulsujące światło służące celom nawigacyjnym  (fot.)  (fot.)  (fot.).
• Falochron wschodni
Zbudowany w latach 1818-1923 na wyspie Wolin przy ujściu Świny. Całkowita długość falochronu wynosi 1400 metrów, w głąb morza wychodzi ponad 1000 m. Jest to najdłuższy falochron kamienny w Europie.


• Latarnia morska
Obecną latarnię morską w Świnoujściu zbudowano w latach 1854-1857. Uruchomiono ją 1 grudnia 1857 roku. Do 1902 roku wieża latarni, od dolnej galerii do galerii górnej, miała kształt ośmioboku zwężającego się ku górze i zbudowana była z żółtej licowanej cegły. W latach 1902-1903 przeprowadzono kapitalny remont wieży zmieniając jej kształt z ośmiokątnego na okrągły. Od 1958 roku latarnia pełniła rolę radiolatarni, która została wyłączona w listopadzie 1999 roku. W latach 1998-2000 przeprowadzono remont, który objął wieżę wraz z przylegającymi do niej budynkami. Od sierpnia 2000 roku latarnia udostępniona jest do zwiedzania.
Cały obiekt latarni składa się z trzech części: wieży latarni zbudowanej z ceramicznej cegły i dwóch przylegających do niej dwukondygnacyjnych budynków z czerwonej cegły, w których mieszczą się urządzenia radiolatarni oraz pomieszczenia dla obsługi  (fot.)  (fot.)  (fot.). Jest to najwyższa latarnia morska na polskim wybrzeżu oraz najwyższa na świecie latarnia zbudowana z cegły (wysokość wieży wynosi 65 m, a wysokość światła sięga 68 m). Latarnia administrowana jest przez Urząd Morski w Szczecinie. Położona jest w dzielnicy Warszów na wyspie Wolin.


• Ratusz
Zbudowany w latach 1805-1809 w stylu klasycystycznym. W 1839 roku dobudowano ażurową wieżyczkę. Trzykondygnacyjny, dach wysoki, naczółkowy  (fot.)  (fot.). Przy wejściu do budynku umieszczony jest herb Świnoujścia, przedstawiający Gryfa Pomorskiego z kotwicą. Na ścianie tablica upamiętniająca powrót miasta do Polski. Do 1973 roku w budynku znajdowała się siedziba władz administracyjnych. Obecnie mieści się tu Muzeum Rybołóstwa Morskiego.


• Kościół Chrystusa Króla
Zbudowany w latach 1788-1792 na miejscu gotyckiej świątyni przy Placu Kościelnym (Słowiańskim) jako parafialny kościół protestancki  (fot.)  (fot.). W nawie głównej ze stropu zwisa drewniany model korwety żaglowej  (fot.). W kościele znajdują się także zabytkowe organy.


• Kościół NMP Gwiazdy Morza "Stella Maris"
Neogotycki z końca XIX wieku  (fot.). Do II wojny światowej jedyny kościół katolicki w Świnoujściu. We wnętrzu kościoła możemy podziwiać liczne witraże  (fot.).


• Wieża dawnego kościoła luterańskiego
Pozostałość po kościele Marcina Lutra z 1904 roku, zniszczonego pod koniec II wojny światowej. Obecnie pełni funkcję wieży widokowej  (fot.).


• Park Zdrojowy
Położony na wschodnim skraju wyspy Uznam. Utworzony pod koniec XVIII wieku, o powierzchni 58 ha. Projekt parku opracował Peter Joseph Lenne, słynny pruski architekt ogrodów. W drzewostanie znajdują się m.in. buki zwyczajne, dęby szypułkowe, jesiony wyniosłe, kasztanowce zwyczajne, klony pospolite, olchy czarne, cisy pospolite, żywotniki, lipy krymskie.  (fot.)  (fot.)  (fot.)


• Podziemne Miasto
Jest to kompleks potężnych, podziemnych bunkrów połączonych siatką korytarzy leżący na wyspie Wolin w odległości około 4 km od Fortu Gerharda. Bunkry wybudowano w latach 1936-1939. Niemcy umieścili tu baterię artylerii nadbrzeżnej wyposażoną w armaty kalibru 150 mm, których zasięg wynosił około 20 km. W marcu 1945 roku bateria wspierała ogniem oddziały niemieckie broniące przesmyku Dziwnów-Dziwnówek. Po opuszczeniu kompleksu przez armię niemiecką obiekty przejęła Armia Czerwona, a w styczniu 1946 roku Wojsko Polskie.
W latach 50-tych XX wieku obiekty przekształcono w zapasowe stanowisko dowodzenia dla najwyższych władz wojskowych armii polskiej. W 1965 roku schrony połączono kilometrami podziemnych tuneli oraz zmodernizowano wyposażenie schronów. Kompleks bunkrów miał służyć jak zapasowe stanowisko dowodzenia Dowódcy Frontu Polskiego (Nadmorskiego). W latach 80-tych XX wieku mieściło się tu zapasowe stanowisko dowodzenia Dowódcy Marynarki Wojennej, a następnie stanowisko dowodzenia Dowódcy 8 Flotylli Obrony Wybrzeża. Podziemne bunkry na wyspie Wolin były wówczas jedną z najpilniej strzeżonych tajemnic polskiego wojska. Ostatnie ćwiczenia w kompleksie bunkrów miały miejsce w 1995 roku. Od 31 grudnia 2013 roku gospodarzem obiektu zostało Muzeum Obrony Wybrzeża w Świnoujściu.

10.2014

Na podstawie stron internetowych: Oficjalna strona Świnoujścia i Świnoujście w Wikipedii.

Aktualizacja 24.10.2014