
| Strona główna Galeria zdjęć 1 Galeria zdjęć 2 Galeria zdjęć 3 Galeria zdjęć 4 Historia Najciekawsze miejsca |
|
Początek osadzie dało podgrodzie, które około 1214 roku zostało przeniesione nad zakole rzeki i stało się osadą rybacką
związaną z pobliską kasztelanią. Prawa miejskie nadał osadzie książę
Henryk Brodaty
prawdopodobnie przed 1261 rokiem. Z tego roku pochodzą zapiski mówiące o wójcie Wlenia niejakim Marcinie.
Lata 1278-1368 to okres intensywnego rozwoju miasta. Wleń uzyskuje wówczas liczne przywileje m.in. prawo bicia złotych i srebrnych monet, prawo handlu suknem, pobieranie cła pieszego, prawo targu solą oraz prawo mili. Za rządów Bolka I, Bernarda Świdnickiego, Henryka I Jaworskiego i Bolka II powstały w mieście nowe budynki użyteczności publicznej: ratusz, łaźnia miejska oraz domy bogatych mieszczan. Niestety, kolejne lata to czasy powolnego upadku znaczenia miasta. Powodem był brak murów miejskich, niefortunne ulokowanie w wąskiej dolinie, nieudolne rządy panów miasteczka oraz liczne powodzie. Innym powodem upadku miasta była dynamicznie rozwijająca się Jelenia Góra oraz pobliski Lwówek, które zdominowały handel i rzemiosło na tym terenie. W następnych latach ruchy religijne, zarazy, powodzie i pożary poważnie rujnowały miasto. W 1813 roku, podczas bitwy nad Bobrem między wojskami Napoleona a generała Kajzerowa miasto prawie doszczętnie spłonęło. W II połowie XIX wieku miasto powoli podnosiło się z upadku. Wykorzystano panujące tu warunki mikroklimatyczne, które przyczyniły się do uznania Wlenia jako miejscowości uzdrowiskowo-wypoczynkowej. Po II wojnie światowej miasto znalazło się w granicach Polski, a dotychczasową ludność wysiedlono do Niemiec. W maju 1946 roku oficjalnie zatwierdzono obecną nazwę. Obecnie Wleń leży w powiecie lwóweckim, w województwie dolnośląskim. Położony jest nad rzekami Bóbr i Wierzbnik, w Sudetach Zachodnich, na Pogórzu Izerskim, na pograniczu z Pogórzem Kaczawskim i Górami Kaczawskimi. Według danych z 2019 roku liczba mieszkańców miasta wynosi około 1700 osób. Miasto leży w odległości około 17 km na północ od Jeleniej Góry.
Pierwszy ratusz został wzniesiony w I połowie XIV wieku. Obecny budynek powstał w latach 1823-1824. Było to po
olbrzymim pożarze miasta, który miał miejsce w 1813 roku.
Ratusz to budynek jednopiętrowy, kryty spadzistym dachem i zwieńczony wieżą z galeryjką, która nakryta jest hełmem z prześwitem. Wieżę rekonstruowano w 1994 roku. Nad wejściem do ratusza umieszczono napis: Post nubila Phocbus-Excinere phoenix 1823-24, co oznacza "Po deszczu słońce, z popiołów odradza się Feniks".
Pałac książęcy wybudowany został w XVI wieku przez rodzinę Czedliczów. W 1712 roku pałac został sprzedany
Johanowi Heinrichowi von Close. W 1741 roku posiadłość przejął Wawrzyniec Jakub Held d'Arlé, rotmistrz pruskiej
królewskiej jazdy konnej. Przebudował on pałac, nadając mu styl francuskiego baroku. Założył też ogród otoczony
kamiennym murem. W 1841 roku majątek przejął sędzia grodzki z Wlenia, Julius Ludwig Matthaei. W 1894 roku pałac stał się
własnością Wilhelma Rohrbecka. Rohrbeck przeprowadził równie gruntowny remont pałacu, pojawiły się też nowe
nasadzenia w parku. Dach został wówczas pokryty łupkiem, część frontową otoczono kutym ogrodzeniem. Wilhelm
Rohrbeck zmarł w 1914 roku, a dziedziczką została jego córka, Dorothea Rohrbeck. W 1921 roku w pałacu rozegrała się
tragedia, Dorothea i jej młodsza, 12-letnia kuzynka Ursula, zostały zastrzelone.
Po II wojnie światowej pałac został okradziony przez żołnierzy sowieckich, a wnętrza podzielono na mieszkania dla rodzin przybyłych z Kresów Wschodnich. Od 1953 roku w obiekcie mieściła się siedziba dyrekcji PGR Winiogóra. W latach 70-tych XX wieku budynek przekształcono w ośrodek kolonijno-wypoczynkowy. Po pewnym czasie budynek zaczął niszczeć i został przeznaczony do rozbiórki. Przed rozbiórką uratował go dyrektor Zakładu Transportu Poczty Polskiej, który postanowił go wyremontować. W 2004 roku pałac stał się własnością prywatną, obecnie mieści się tam pensjonat.
Powstał z fundacji księcia Henryka Brodatego i św. Jadwigi w latach 1215-1217. Konsekrowany przez biskupa Wawrzyńca
w 1217 roku. W 1545 roku świątynię przejęli protestanci, zwrócili ją katolikom w 1629 roku. W 1702 roku kościół
został poważnie uszkodzony w wyniku powodzi. W 1731 roku kościół i plebania zostają zniszczone w w wyniku pożaru.
W latach 1862-1864 rozebrano starą świątynię i wybudowano nową w stylu neogotyckim. Z czasów średniowiecza
zachowała się czworoboczna wieża. We wnętrzu na uwagę zasługuje renesansowa chrzcielnica pochodząca z XVI wieku.
W murze cmentarnym płyty nagrobne z XVII wieku.
Pierwsza wzmianka o kościele pochodzi już z 1349 roku. W XVI wieku został on przebudowany, niestety uległ zniszczeniu w
czasie wojny trzydziestoletniej. Kościół został odbudowano w 1622 roku z inicjatywy Adama von Kolhausa. Wykorzystano
wówczas istniejące pozostałości starej budowli (zachowała się zakrystia i fragmenty renesansowej polichromii).
Zmodernizowany i poddany renowacji w XVIII wieku. Po 1945 roku opuszczony kościół popadł w ruinę i został zdewastowany.
Wyremontowano go w latach 1978 i 1994. Od 1971 roku jest kościołem filialnym parafii św. Mikołaja we Wleniu.
Kościół jest jednonawowy, z zakrystią i prezbiterium, nakryty spadzistym dachem z niewielką wieżyczką. We wnętrzu kościoła znajduje się rzeźbiony ołtarz główny z początku XVII wieku. W krypcie obok ołtarza umieszczone są dwa sarkofagi rodziny Grünfeldów, wsparte na orłach wykonanych z piaskowca. Na terenie cmentarza przykościelnego znajduje się średniowieczna, wykonana również z piaskowca, kapliczka pokutna. Kościół leży tuż za granicami miasta we Wleńskim Gródku, części wsi Łupki.
Zamek Wleński Gródek nie leży właściwie we Wleniu, ale w przysiółku o tej samej nazwie stanowiącym
część miejscowości Łupki, w gminie Wleń, tuż za granicami miasta. Często utożsamiany jest jednak z miastem, a z
zamkowej wieży Wleń widoczny jest jak na dłoni
(fot.).
Więcej o zamku na mojej stronie.
Zbudowany z okazji 700-lecia założenia miasta w 1914 roku. Pomnik-fontanna składa się z cokołu
ozdobionego herbem miasta, która umieszczona jest w niewielkim basenie z wodą. Woda wypływa z paszczy lwa
umieszczonej w środkowej części. Główna część pomnika przedstawia figurę dziewczyny z gołębiem na prawym
ramieniu. Pomnik upamiętna tradycję targów gołębich, które od czasów średniowiecznych odbywały się w
każdą środę popielcową w mieście.
Zabytkowe kamieniczki w rynku pochodzą głównie z XIX wieku. Na szczególną uwagę zasługują kamieniczki w
pierzei wschodniej i północnej.
We Wleniu znajdują się dwa krzyże pokutne. Pierwszy z nich to krzyż maltański, wybudowany z piaskowca, z
rzeźbą miecza i topora. Drugi to również krzyż maltański, piaskowcowy z wyryta datą 1511.
Pałac leży tuż za granicami miasta we wsi Łupki. Został ufundowany przez Adama Koulhasa w latach 1653-1662. Prezentuje styl barokowy,
który zawdzięcza przebudowie dokonanej w XVIII wieku. Na uwagę zasługują znajdujące się wewnątrz freski z XVII wieku,
kamienna klatka schodowa. Nad wejściem do obiektu znajdują się herby rodowe właścicieli.
04.2023 Na podstawie stron internetowych:
oficjalna strona gminy i miasta Wleń
oraz
Wleń w Wikipedii.
Aktualizacja 15.04.2023 |
|
Zamek Wleń (Wleński Gródek)
Rynek
Kościół św. Mikołaja Biskupa
Ratusz i pomnik Gołębiarki
Rynek
Pałac Książęcy
Ratusz nocą
Wszystkie zdjęcia wykonane aparatem Panasonic DMC-FZ300
|